Fotogrametria

Fotogrametria - jest to dziedzina nauki i techniki która zajmuje się odtwarzaniem kształtów, rozmiarów i wzajemnego położenia obiektów w terenie na podstawie zdjęć fotogrametrycznych. Do wykonywania zdjęć tego typu wykorzystywane są specjalne, na ogół wielkoformatowe, aparaty fotograficzne wyposażone w specjalne obiektywy pozbawione aberracji.
Praktycznym zastosowaniem fotogrametrii jest jej wykorzystanie jako źródła podczas produkcji map. W geodezji służy ona jako pomoc przy pomiarach bardzo dużych obszarów i odległości. Jest także jedną z metod do wyznaczania wysokości obiektów.
W zależności od sposobu wykonywania zdjęć rozróżnia się fotogrametrię naziemną oraz fotogrametrię lotniczą. Zależnie od sposobu wykorzystania zdjęć rozróżnia się fotogrametrię płaską i fotogrametrię przestrzenną, zwaną też stereofotogrametrią, w której przestrzenny obraz przedmiotu lub terenu uzyskuje się za pomocą stereogramu – pary zdjęć które wykonane są z dwóch punktów przestrzeni.

NMT (Numeryczny Model Terenu)

Numeryczny Model Wysokości (NMW, DEM)
Zbiór regularnie lub nieregularnie opzmieszczonych danych wysokościowych
Inaczej: Numeryczny/Cyfrowy Model Hipsometrii

Struktura NMT

regularna siatka punktów (macierz punktów wysokościowych) (ang. GRID - Regular Raster Grid)– jest to najczęściej stosowany w GIS model. Zazwyczaj zapisywany jest on w postaci rastra. Każdy punkt (element macierzy) zawiera średnią wartość rzędnej wysokościowej pola podstawowego o rozmiarze zależnym od dobranej rozdzielczości przestrzennej modelu.
model triangulacyjny (nieregularna siatka trójkątów) (ang. TIN – Triangular Irregular Network) – model ten zapisuje się w postaci wektorowej. Powierzchnia terenu dzielona jest na trójkąty, których wierzchołki stanowią punkty wysokościowe.
model poziomicowy – (ang. DGL – Digital Line Graph) – przedstawia kształt danej powierzchni przy użyciu izohips (linii łączących punkty o jednakowej wysokości), zapisywanych w postaci obiektów wektorowych o współrzędnych (x, y, z).